150802-brannen-war-profit-tease_aknbb4.jpg

İntikam Kapitalizmi ve İmparatorluğun uzun hafızası

ABD, yaptırımların hedeflenen ülkelere büyük acılar çektirirken, Amerika'ya hiçbir fayda sağlamadığını uzun zamandır biliyor. Her zaman öncelik, ABD'nin talepleriyle itaatkar bir şekilde yürümeyi başaramayan ülkelere karşı intikam almaktır.

24 Haziran 2022 Cuma
İNİTİZAR - Yetişmek zor, ancak bu yazının yazıldığı sırada şu anda ABD yaptırımları altında olan yaklaşık 44 ülke var. Bu tercih edilen Amerikan aracı, Amerika'yı memnun etmeyen ülkeleri cezalandırmak için kullanılıyor. Söz konusu hoşnutsuzluğun nedenleri, yanlış arkadaşlara sahip olmaktan, uydurma insan hakları ihlallerine veya ABD Hükümeti'nin onu seçen insanları yönetmesi için açık rızasına sahip olmayan seçilmiş bir hükümete sahip olmaya kadar değişebilir. Alıntı yapmak için çok fazla örnek var. Rusya şu anda 1100'den fazla ve giderek artan bir şekilde kendisine en fazla yaptırım uygulanan ülke rekorunu elinde bulunduruyor. Şirketlerin, kurumların ve bireylerin, hatta şeylerin; yatların ve uçakların bile İmparatorluğun hoşnutsuzluğu ile başı belaya girebilir. Bu yaptırımların çoğu, 3 aydan kısa bir süre önce Ukrayna çatışmasının başlamasından bu yana uygulandı. Ortaya konan niyet, tüm kanıtların gösterdiği gibi, Rus ekonomisini yok etmeye çalışmaktı, bu bağlamda yaptırımlar olağanüstü bir şekilde başarısız oldu. Bunun temel nedeni, çoğu ulusun savaşın arkasında kimin olduğunu bilmesi ve Rus karşıtı anlatıya veya yaptırımlara katılmamasıydı. Rus para birimi ve ekonomisi yeni zirvelere ulaşırken, İmparatorluğun Avrupa'daki yakın dostları ABD'nin Rusya'ya uyguladığı yaptırımlar altında eziliyor. Dostların ve düşmanların Amerika'nın isteklerini yerine getirmek için acı çekmesi gerekir.
 
Suçlanabilecek 'istenmeyen sonuçlar yasası' var, ancak ABD uzun zamandır yaptırımların hedeflenen ülkelere büyük acılar çektirirken, Amerika'ya hiçbir fayda sağlamadığını biliyor. Her zaman öncelik, ABD'nin talepleriyle itaatkar bir şekilde yürümeyi başaramayan ülkelere karşı intikam almaktır. Bu eşsiz Amerikan intikam kapitalizmi markası her zaman finansal araçlarla sınırlı değildir. Irak'a karşı 1990 yılında OPEC'in izin verdiği ilkelerin dışında petrol satma günahı nedeniyle uygulanan yaptırımlar, 500.000'den fazla Iraklı çocuğun ölümüyle sonuçlandı. Dışişleri Bakanı Madeline Albright'a göre "buna değer". Saddam Hüseyin'in dünyayı ucuz petrolle doldurmasını ve enerji sektöründeki "Amerikan çıkarlarının" kârlarını tehdit etmesini önlemek için görünüşe göre buna değer. Bu zorluklar bile Saddam'ı hizaya getiremediğinde, Saddam'ın petrolünü avro cinsinden satmasını durdurmak için 2003 yılındaki ikinci Körfez Savaşı'na ihtiyaç duyuldu. Dolar hegemonyasını tehdit etmek, bir komşuyu (Kuveyt) işgal etmekten bile daha kötü, daha büyük bir günahtı. Diğer ulusları benzer sapkınlıkları düşünmekten caydırmak için Irak'tan bir örnek oluşturulmalıydı. Bu nedenle Irak kısaca yok edildi, yirmi yıl sonra bir zamanlar müreffeh olan ulus harabeye döndü ve halkı ABD işgali ve yaptırımları altında acı çekmeye devam ediyor. İntikam Kapitalizmin tam daniskası.
 
Bir zamanlar müreffeh ve gelişmekte olan bir başka ülke olan Libya, bir dolar alternatifi olan altın destekli dinarı geliştirmeye çalıştı. Irak'ta olduğu gibi, bu egemen ulus da yıkıldı ve bir zamanlar işleyen bir toplum şimdi başkent Trablus'ta açık köle pazarlarına sahip. Batılı bankacıların para birimi üzerindeki tekellerini koruyabilmeleri için halk acı çekmeye devam ediyor. Yine de olumlu bir şey olmadığından değil, o zamanki Dışişleri Bakanı Hillary Clinton buna iyi bir kahkaha attı. Muammer Kaddafi'ye atıfta bulunarak, "Geldik, gördük, öldü" dedi ve şeytani bir şekilde kıkırdamaya devam etti. Cehennemde soğuk bir yer, ölü bebeklerle ilgili kayıtlarını karşılaştırırken yukarıda belirtilen Albright'a katılabileceği ruhsuz Clinton'ı bekliyor.
 
İmparatorluğun intikamında zamanaşımı gibi herhangi bir kural yoktur. 1959'dan beri Küba, 1979'dan beri İran, 1952'den beri Kuzey Kore ve 2002'den beri Venezüella. Hepsi, Batı'nın uzun süreli mali tiranlığı altında muazzam acılar çekti. Bu ülkeleri Küresel finansal sistemden izole etme girişimleri hem sağduyuya hem de Amerikan çıkarlarına aykırı olmuştur. Bu ülkelerle yakınlaşma ve angajman, farklı bir model altında bile olsa, Amerika'ya çok daha fazla fayda sağlayabilirdi. Ancak bu, meydan okumayı teşvik ediyor ve affediyor gibi görünebilir ve Amerika tarafından tanımlanan, "kurallara dayalı düzeni" takip etmeyen ülkelere ne olduğuna dair daha iyi örnekler olarak hizmet eder.
 
Amerikan intikam kapitalizminin başlıca hedefleri elbette Rusya ve Çin'dir. Rusya'nın nefretini anlamak için geriye gitmemiz gerekiyor, 1815'e ve Viyana Kongresi'ne geri dönmemiz gerekiyor. Kongre'nin amacı, Napolyon savaşlarının ardından yeni Avrupa düzenini tasarlamaktı. Batılı kapitalistler ve bankacılar Rusya'da hiçbir zaman ilgi göremediler. Kongrede, Rothschild'ler Rusya'nın borcunu üstlenmeyi ve ekonomilerini yönetmeyi teklif ettiler. Aptal değil, Çar Alexander oyunu biliyordu ve Rothschild'leri çağırdı, Rusya'ya asla girmeyeceklerine yemin etti. Ve 100 yıldan fazla bir süredir bunu yapamadılar. Rusya'ya karşı bir başka kara leke, 1917'de Bolşeviklerin Birinci Dünya Savaşı için Batı bankalarına olan önemli borçlarını temerrüde düşürmeleriydi. Emperyalist bir savaşta ortaya çıkan borcun halk tarafından borçlu olmadığını düşünüyorlardı. İmparatorluğun intikam arzusu çok kuşaklıdır ve unutmaz.
 
1989'da Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte Batı sermayesi Rus ekonomisinde bir şans yakaladı ve kuduz köpekler gibi salyalarını akıttı. Batı'nın yarattığı oligarklar aracılığıyla, Rus ekonomisini ve onun muazzam kaynaklarını sistematik olarak yağmaladılar. On yıl boyunca Rus cesedi üzerinde neşeyle ziyafet çektiler. Sonra Putin geldi. O, kolayca kontrol edilebilen bir başka "evet adamı" sanılarak, Batı'nın lütfuyla iktidara geldi. Ancak Putin onları aştı, hızlıca oligarklar üzerinde hakimiyet kurdu ve ekonominin kontrolünü geri aldı. Putin yönetiminde Rusya, dünyanın her yerinde dostlar edinen büyük bir güç olarak ortaya çıktı. Bir ülkenin halkının çıkarlarını “Amerikan çıkarlarının” üstüne koyduğunda neler başarabileceğini gösterdi. Gerçekten çok kötü bir örnek!
 
Çin de benzer şekilde uzun zamandır Batı'nın Çin ekonomisini kontrol etme girişimlerine meydan okuyor. Uzun utanç yüzyılı boyunca (1850-1949) yabancı uluslar herhangi bir ceza görmeden Çin'i sömürdü ve yağmaladı. 1949'da komünist devrimin başarısıyla emperyalistler kovuldu. Zamanın paralarıyla bile, ABD şirketleri milyarlar kaybetti. Çin bunun için hiçbir zaman affedilmedi. Çin'i istikrarsızlaştırmaya yönelik sayısız girişime rağmen, Çin, Batı'nın neoliberal "finansal kapitalizm" modeline geçmeyi kararlılıkla reddetti. Onun muazzam devlet sektörü ve bankaları asla özelleştirilmeyecek. Ve bu onun şu anki günahıdır, Çin'in muhteşem büyümesi, bir ekonominin daha iyi bir ekonomik sistem altında neler yapabileceğine dair diğer uluslara örnek olmuştur. Diğer gelişmekte olan ülkelerin, başarısız Batılı neo-liberal olanı dışlamak için takip ettiği Çin'in endüstriyel kapitalizm modelidir. Bu ölçekte kötü bir örnek aşırı önlemler gerektirir ve bu, Çin'i askeri olarak durdurmak için Asya'da bir yangın başlatmayı içerebilir. Sadece yeterli sayıda Asyalı müttefik toplamadaki başarısızlıkları muhtemelen bunun gerçekleşmesini önlemiştir. Çin-ABD ilişki sistematiğinde roller tersine döndü. Şimdi tüm kartları elinde tutan Çin'dir. Çin, Amerikan ekonomisini bir gecede kapatmayı dilerse, ya elindeki dolarları boşaltarak ya da ekonomilerinin işlemesi için ihtiyaç duyulan her şeyi onlara satmayarak bunu gerçekleştirebilir. Bununla birlikte, Çin her şeyden önce pragmatiktir, ticaret modeli Amerika da dahil olmak üzere tüm ulusların müreffeh olmasını tercih eder. Şu an itibariyle Çin, Amerika'ya zarar vermek adına kendine zarar vermeyi tercih etmeyecektir. Ancak bu değişebilir de ve eğer bu olursa, Amerika intikam kapitalizminde kavrayabileceğinin ötesinde bir ders alacaktır.
 
Eski bir atasözü şöyle der: "İntikam almak istediğinizde, iki mezar kazın". Bu hiç bu kadar doğru olmamıştı. Dünyanın dört bir yanından ülkeler arasında benzeri görülmemiş bir işbirliği seviyesine tanık oluyoruz. Venezuela'dan Maduro, İran, Türkiye, Cezayir'i ziyaret etti, Arjantin'den Fernandez Çin'i ziyaret etti, Brezilya'dan Bolsonaro Rusya'yı ziyaret etti. Kurulmakta olan daha pek olası ilişkilerden sadece birkaçı. Ortak payda, hepsinin ABD dışlayıcı olmasıdır. Orta Asya, Afrika ve Latin Amerika'daki ekonomik bloklar Amerikan etkisinden bağımsız olarak gelişiyor. Bu, hızla yaklaşan dolar sonrası, IMF sonrası dünyanın beklentisidir. Çok zaman almayacak bir süre sonrasında Amerika, intikam kapitalizmini gerçekleştiremeyecek, en azından finansal olarak. Amerika'nın dolar hegemonyasının yaygın şekilde kötüye kullanılması, onu güçlü göstermedi. Aksine küçük, dar görüşlü ve kinci görünmesini sağladı. Giderek zayıflayan bir Amerika, intikam kapitalizminin nasıl bir his olduğunu yakında kendisi de hissedebilir. Zaman geldiğinde, dünyanın geri kalanının daha bağışlayıcı olmasını umut etmek durumunda kalabilir.
 
Eamon MCKINNEY
Strategic Culture Foundation
Kategorideki Diğer Haberler
Öne Çıkan Haberler
İktibaslar